17 hours in Shanghai

Met dank aan een super goedkope vlucht naar Vietnam had ik ineens 17 uur te besteden in wereldstad Shanghai. Maar wat is er eigenlijk in Shanghai te doen? Stond daar niet zo’n futuristische toren? En loopt er geen rivier doorheen? Prima plan voor de eerste uren en de rest google ik daar wel. Voor zover de voorbereiding.

10 slapeloze vlieguren in het midden van een familie van 25 luidruchtige Chinezen later (serieus met al mijn vliegervaring zou ik toch beter moeten weten dan de plaatsbepaling over te laten aan het grondpersoneel op het vliegveld) stond ik om 6 uur ’s ochtends lokale tijd op Pudong International airport. Transitvisum was zo geregeld en hoppa het avontuur kon beginnen.

Maar hoe kom je eigenlijk in de stad?
Er gaat vast wel ergens een bus of een trein en ja hoor de Maglev supersonische zweeftrein blijkt je in recordtempo naar de stad te brengen. Prima. Maar waar in de stad moet je eigenlijk zijn voor die toren? Airport free wifi here I come…of uhhhm verbinden niet mogelijk? Wat krijgen we nou? Nog een keer proberen. Weer niet? Rotwifi! Starbucks here I come!…of uhmm telefoonnummer invoeren voor een code? Ok dat kan ik! Nou stuur die code dan op! Nog een keer invoeren dan maar? Nope ook bij Starbucks geen wifi. Ok T-mobile extreem dure buitenlandbundel here I come!…of uhhm geen verbinding mogelijk? Ja daarvoor kom ik juist bij jullie! Verbinding met T-mobile tijdelijk niet mogelijk probeer het later nog eens? WAT?? Ik ben hier maar tijdelijk!!

Nou weet je wat ik ga gewoon met die trein en dan vogel ik het daar wel uit. Ik bedoel we hebben met z’n allen jarenlang zonder de smartphone onze weg gevonden dus dat moet nog steeds best kunnen. 1 retourtje voor de Maglev op de creditcard en hoppa de trein in.
Nu brengt die trein je dus niet echt in het centrum dus moet je de metro nemen. En het ideale moment om de metro te nemen in Shanghai is uiteraard….de ochtendspits. Echt een onbeschrijfelijk lekker gevoel om terwijl jij het gevoelt hebt dat het 3 uur ‘s nachts is en je bezweet en gekreukeld bent van de vliegreis, gepakt en bezakt met al je waardevolle spullen op een metrostation waar het krioelt van de Chinezen op weg naar hun werk, in een voedsellucht die je echt nog niet aankan, zonder telefoon uit te zoeken waar in hemelsnaam die toren staat. Onnodig te zeggen dat het een lekker begin van de dag was.

Maar zo makkelijk ben ik niet uit het veld te slaan, dus na een tijdje rondgehangen te hebben bij de verkoopmachines en wat mensen bestookt te hebben met vragen heb ik mij in de metro gewurmd en heb 5 heerlijke stations meegedaan met het “hoe kan ik het anderen zo moeilijk mogelijk maken om de metro te verlaten” spel. En dan ben je er ineens, half 8 ’s ochtends. Je komt het metrostation uit en daar staat ie gewoon, lekker in het zonnetje op mij te wachten, de Oriental Pearl tower!

1 klein puntje: hij was nog dicht. Zucht…. Dus eerst nog maar wat tijd bij de rivier doorgebracht en leuke foto’s gemaakt. 1 uur 14 minuten en 28 Euro later was het dan zover, ik mocht erop. Het hele gebeuren heeft een heel hoog animatie/atrractiepark gehalte met een glazen vloer, een spacedeck en een ronddraaiend restaurant maar uiteindelijk was t wel de moeite waard. Het is toch een beetje een gek ding dus het past er ook wel bij. Maar goed na anderhalf uur begonnen mijn ogen bijna dicht te vallen van vermoeidheid dus moest er eerst maar eens gegeten worden. Probleem nummer 21 van de dag: geen Chinees geld. Tot nu had ik het steeds met mijn creditcard kunnen redden en daar was ik in mijn minieme voorbereiding dan ook blind vanuit gegaan maar daar deden de restaurants hier niet aan. Bij het woord VISA begon iedereen meteen wild te gebaren dat buitenlandse creditcards niet welkom waren. Gek genoeg wist niemand vervolgens te vertellen waar de dichtstbijzijnde pinautomaat was terwijl ik me toch echt in het financial district van Shanghai bevond. Maar bij de pinautomaten bleek dat ik zowel met mijn pinpas als mijn creditcard niet kon pinnen en aangezien ik al honger had was dat behoorlijk vervelend met nog 12 uur op de klok. Normaal zoek je alles even op maar zonder wifi en geld leek vandaag de hele wereld tegen me te zijn.

Voor alles is een oplossing en uiteindelijk is het gewoon een kwestie van Amerikanen volgen. Amerikanen doen immers ook altijd alles met creditcard en jawel bij koffieshop nummer 3 kon ik mijn honger stillen een extreem duur flesje water kopen en jawel 30 minuten op de wifi!
Een lange wandeltocht zat er niet meer in want ik had dat slaapgebrek toch slecht ingeschat dus na een korte toer weer terug gegaan naar het vliegveld en een heerlijk bankje uitgezocht voor Gate 28 (voor mijn ex-collega’s: het moest gewoon zo zijn) en heerlijk de laatste uurtjes geslapen 😊. Op naar Vietnam!

 

8 gedachten over “17 hours in Shanghai

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *