Cu Chi Tunnels

Ik ben een klein beetje getraumatiseerd. Gister heb ik een bezoek je gebracht aan de Cu Chi tunnels een indrukwekkende plek zo’n 60 km van Ho Chi Min City vandaan. Helaas kreeg ik iets meer indrukken dan waar ik voor betaald had…

Laat ik beginnen met vertellen dat ik over een algemeen weinig op van die toertjes ga. Ik heb de meeste toergidsgrapjes wel gehoord en de extra stopjes bij traditionele weverijen, zilversmeden, sigarenmakers of bootjes in glas fabriekjes kunnen me inmiddels gestolen worden dus meestal ga ik gewoon met het lokale vervoer op pad en kom ik vaak voor een fractie van de prijs met goede verhalen thuis. Maar goed, het hele gebeuren kostte dit keer nog geen 5 Euro en ik was moe dus ik dacht ik gok het er eens op en ga een dagje met een toergroep mee.

Nou op het eerste gezicht niets bijzonders en een hele educatieve dag gehad bij de Cu Chi tunnels, de tunnels waar de Vietcong soldaten de Amerikanen jarenlang hebben beziggehouden tijdens de Vietnamoorlog. Je krijgt allemaal boobytraps te zien en het ingenieuze stelsel aan gangen wordt aan je uitgelegd terwijl er op de achtergrond de hele tijd AK-47 geweren afgaan door toeristen die grof betalen om zich een keer stoer te mogen voelen. Maar een van de hoogtepunten van de toer moest zijn dat je zelf een stuk door die tunnels kan kruipen. Je kan maximaal 100 meter door de tunnel maar elke 20 meter is er een uitgang. Nu zijn die tunnels al een stuk breder gemaakt zodat westerlingen met McDonaldsbuiken zich er ook doorheen kunnen wurmen maar alsnog is het niet aan te raden voor mensen die enige vorm van claustrofobie hebben.

Mijn toergroep was een gemêleerd gezelschap van stellen, groepjes vrienden en alleenreizenden met allerlei nationaliteiten. Zo zat in mijn groep ook een Canadees koppel van een jaar of 50 die de hele dag al alles Amaaaaaazing vonden. De vrouw uit het koppel, laten we haar Ans noemen, was je typische huisvrouw, met ietwat overgewicht. Ze was daardoor echter niet gehinderd om een hele strakke witte driekwartsbroek aan te trekken. Die broek werd bijgestaan door een lichblauw vormeloos mannen t-shirt met daarop Hartje Toronto. Uiteraard had het stel matching sandalen en allebei  rode Kipling rustasjes en had Ans een bijpassend rood buideltasje om de look af te maken. Ans had een fotocamera en ik had gedurende de dag toch wel bewondering voor de manier waarop haar man zich de hele dag voor elke boobytrap en met elk stukje prullaria door zijn vrouw liet fotograferen.

Nu bij de tunnels aangekomen had ik al snel door dat 100 meter achter iemand aankruipen betekent dat je even goed om je heen moet kijken na wie je die tunnels in kruipt. Je bent toch enige tijd naar iemands achterwerk aan het kijken en dan kan je maar beter een goed exemplaar uitzoeken. Ik was ‘toevallig’ achter een goedgevormde alleenreizende Spanjaard terechtgekomen en voor hem stond Ans al te hopen dat de hele ervaring Amaaaaaazing zou worden. Ik zag op dit punt samen met Ans alles nog rooskleuring in.

Maar zoals altijd gaat niets zoals ik verwacht en ook dit keer bleek het lot mij niet gunstig gezind. Ans besloot op het laatste moment toch nog even een momentje extra nodig te hebben om de spulletjes in haar buideltasje te ordenen en liet stiekem de Spanjaard voor gaan! Nou of het met voorbedachten rade was of niet weet ik niet maar ik voelde me hoe dan ook bedrogen. Ans, de gemene heks, had zich ineens tussen mij en de Spanjaard in gewurmd en nu moest ik Ans en haar witte broek ineens voor me dulden! Ik heb het niet kunnen zien maar ik mijn gedachten ging Ans daarna met een zelfvoldane glim lach de tunnel in.

Het verhaal eindigt daar uiteraard niet. De atletisch gebouwde Spanjaard was dankzij het slakkentempo van Ans al snel nergens meer te bekennen en Ans begon alles eenmaal in de tunnel ineens heel spannend te vinden. “Oh It daaaaaaaark!!” Ja Ans, het is een tunnel. “I didn’t know it would be Daaaaaaaaark!!” “Oh do we have to go deeeeeeeeper?!?! I don’t know if i dare to go even deeeeeeeper.” Ja Ans ga nou maar, over 20 meter kan je er weer uit. Met veel gepuf en gesteun wist Ans tenslotte in de tunnel te komen en ik moet toegeven met haar lichaam was dit letterlijk een prestatie van formaat. Nu kon het kruipen beginnen en werd het daadwerkelijk donker in de tunnel. Ik kon mij trouwens gewoon als een soort kip op mijn hurken voortbewegen dus het echte kruipen was alleen voor Ans weggelegd. Ans bewoog zich knietje voor knietje met een tergend traag tempo voort totdat Ans plots stil bleef staan. Achter ons was inmiddels een file ontstaan maar Ans bewoog geen centimeter meer voortuit. Op de vraag aan Ans of er iemand voor haar zat waar ze op aan het wachten was kwam er een soort piepend hijgend geluid terug met daarna een gillend “I’m scaaaaaaared!!!” Oh nee, Ans je bent toch niet claustrofobisch?? Ans had niet doorgehad dat de tunnel smaller zou worden en bleek plots een aanval van claustrofobie te hebben. Ik dacht behulpzaam te zijn door de zaklamp op mijn telefoon aan te doen zodat Ans in ieder geval kon zien waar ze was. Grote fout. Op het moment dat ik mijn zaklamp aandeed keek in midden tegen de grote dikke witte kont van Ans aan. En die kont kwam in rap tempo op mij af!!! “I’m going back, Im going back!”. Ans was in veel hoger tempo dan ze heen ging terug aan het kruipen mijn richting op. Niet bepaald het uitzicht wat ik voor ogen had voordat ik de tunnel inging. “Ans dat gaat niet. Hier zit ik en achter mij zitten ook allemaal mensen. Je moet vooruit”. “Gewoon blijven ademen Ans, stapje voor stapje verder, Je bent er al bijna”. Met alle psychologische hulp die ik in me had op dat moment heb ik Ans vervolgens door de tunnel moet praten. “Adem in, Adem uit en nog een stapje Ans. Je gaat goed, Je ben er bijna”. Gelukkig was het maar 35 graden in de tunnel. Na voor mijn gevoel een half uur had Ans de 20 meter afgelegd en kon ze linksaf met trillende benen de trap op, de tunnel uit. Aangezien ik ergens halverwege had beloofd dat ik bij Ans zou blijven (want wat kon ik ook anders in die tunnel) ben ik ook zelf maar de tunnel uitgegaan waar ik net op tijd was om de hereniging van Ans en haar man mee te maken. Ans viel haar man in de armen alsof het een aflevering van All you need is love betrof en ze elkaar jaren niet hadden gezien. Tranen met tuiten, maar gelukkig voor Ans (en mij) eind goed, al goed.

Zonder Ans was deze trip over een tijdje wellicht ondergesneeuwd geraakt door alle andere bijzondere ervaringen die ik nog van plan ben op te doen. Maar dankzij Ans en haar witte broek zal ik deze tour (lichtelijk getraumatiseerd) niet snel vergeten.

 

 

9 gedachten over “Cu Chi Tunnels

  • 20 november 2017 om 14:18
    Permalink

    Ha sannie, dit is er weer een voor in het boek! Haha, ik zie het al helemaal voor me hoe je achter de Canadees dame aan het kruipen bent. Veel plezier daar en ik kijk uit naar het volgende verhaal!

    • 10 november 2017 om 09:21
      Permalink

      Hehe staat niks maar wat een goed verhaal! Kan er hard om lachen !

      • 13 november 2017 om 09:34
        Permalink

        Lekker bezig Man!

  • 10 november 2017 om 08:38
    Permalink

    Haha mooi verhaal! Heel herkenbaar! Onze vouchers voor leuke tripjes worden goed gebruikt zo te lezen!

    • 13 november 2017 om 09:34
      Permalink

      Jazeker! Had de voucher zelfs bij me maar door alle ervaringen vergeten een foto te maken 🙂

  • 9 november 2017 om 14:31
    Permalink

    Whahaha wat een verhaal weer vooral die foto van je uitzicht is een knaller :p

  • 9 november 2017 om 12:50
    Permalink

    Prachtig verhaal Sanne, vergeet niet alle geschreven verhalen die je mee maakt uit te printen en op te slaan, er zit in de toekomst een boek in.

  • 9 november 2017 om 11:07
    Permalink

    Ha Ha wat een mooi verhaal. Helaas heeft het op onze trip naar cu chi tunnels alleen maar geregend. Leuke blog en leuk je te ontmoeten. We gaan je zeker blijven volgen en wie weet tot in Hanoi!

    Groetjes Fabienne en Michelle

Reacties zijn gesloten.