Een onverwachte logeerpartij – Dalat deel 1

Een onverwachte logeerpartij – Dalat deel 1

Dit is het verhaal van hoe ik besloot een tempel te bezoeken maar terecht kwam op een karaokefeest midden op een koffieplantage en een vis aanreed…

Ja het is een beetje een lang verhaal, vandaar in 2 delen, maar er is ook veel gebeurd… Enjoy!

[R-slider id=”5″]

Lang lang geleden, in een land hier heel ver vandaan vertelde mijn broer mij eens over een tempel in de buurt van Dalat, de Buu son tempel. Hij was daar een paar dagen geweest samen met zijn vriendin en had de nabijgelegen koffieplantages en dorpjes bezocht. Zijn beschrijving van de tempel klonk als de perfecte plek voor wat rust en wellicht wat meditatie. Toen ik een paar dagen alleen had hoefde ik dus ook niet lang na te denken waar ik heen zou gaan.

De bus bleek een nogal lastige aangelegenheid want de tempel lag niet op een directe route dus besloot ik een scooter te huren en zelf te rijden. Volgens Google maps zou de rit anderhalf uur duren dus als de tempel niet zou zijn was ik zo weer terug. Wat kon er misgaan?

De weg leidde langs allerlei dorpjes, koffieplantages en watervallen en de route was prachtig. Tot aan de Elephant falls watervallen was de weg prima, het zonnetje scheen en na een paar korte stoppen om even van het uitzicht te genieten was ik helemaal in mijn element. Ik moest zowat bij elke hoek even stoppen om te checken of ik nog goed reed (wat een weg is, is namelijk een discutabel begrip hier op t platteland) maar dat maakte niet uit, dit was precies wat ik wilde tijdens mijn reis. Met een grote glimlach op mijn gezicht zwaaide ik terug naar de zwaaiende en “Helloooo” roepende kinderen in de dorpjes waar ik doorheen reed.

Dat gelukzalige gevoel duurde ongeveer 10 minuten. Ongeveer tot het punt waarop Google maps zei dat ik linksaf moest en de weg er ineens een stuk minder uitzag als een weg en meer als een maanlandschap met hobbels en kuilen zo diep dat de halve scooter er in verdween. Na nog een paar keer extra google maps gecheckt te hebben en overtuigd te zijn dat dit toch echt de weg, en ook echt de enig weg was richting de tempel ben ik er toch maar ingereden. Met mijn stadscooter die duidelijk alleen ontworpen was voor gladde stadse wegen was deze weg nauwelijks te berijden maar aangezien ik steeds werd ingehaald door hele families die met z’n allen op 1 scooter zaten of mannen met 8 grote zakken met koffiebonen dacht ik (ten beter weten in) dat het verderop wel weer beter zou worden. De blikken werden verbaasder hoe verder ik het platteland in reed maar na 6! uur hobbel de bobbel kwam ik dan eindelijk aan bij de ingang van de tempel.

Het tempelcomplex van de Buu Son tempel is werkelijk prachtig. Hoog boven op de berg heb je een waanzinnig uitzicht over de vallei beneden. De tempel zelf is niet groot maar alles is goed onderhouden. Een klein oud vrouwtje zat voor een keukengebouw pelpinda’s te pellen en ze wenkte me dichterbij. Uiteraard spreekt niemand in dit gebied Engels dus communiceren was lastig maar ze bood me wat Vietnamese ijsthee en wat te eten aan. Dit kon ik wel gebruiken na die rit. Ik probeerde uit te leggen dat mijn broer een jaar geleden deze tempel bezocht had maar er verscheen herkenning op haar gezicht en ik werd meteen gecorrigeerd dat dit twee jaar geleden geweest moest zijn. In de tussentijd waren er geen andere buitenlanders meer op bezoek geweest. We moesten constant lachen toen we probeerden te communiceren over de basis dingen. Waar kom je vandaan? Hoe oud ben je? Heb je een man? Nee. Nee, geen man? Nee. Single? Ja, single. Happy or sad? Happy. Happy? No Sad? No. Oh.
Het concept happy single blijkt toch iets buitengewoons in Vietnam.

Maar toen ik op de huisjes naast de tempel wees en aangaf dat ik graag op het complex wilde blijven slapen ontstond er toch een bepaalde verwarring en wat bezorgde blikken. Hier slapen? Ze keken me aan alsof ik gek geworden was en ik kreeg het gevoel dat hier slapen wat minder een optie was dan voor mijn broer twee jaar terug. Ik begon me wel wat zorgen te maken want terugrijden voor het donker was ook niet echt meer mogelijk. Ik dacht niet dat het mogelijk was om mensen in een Boeddhistische tempel gestrest te krijgen maar dat was precies wat er op dat moment gebeurde dus was het tijd om mijn hulplijn in te zetten en mijn Vietnamese toekomstige schoonzus te bellen. Mijn schoonzusje vertelde dat het inderdaad niet mogelijk was om daar te blijven slapen maar dat ik even moest wachten op de oude Vietnamese dame. Deze moest eerst even iets doen maar zou mij daarna naar het dorp brengen naar een plek waar ik kon slapen.

“Even iets doen” bleek een twee uur durende sessie bidden voor Boeddha te zijn maar dat kon me allemaal niet veel schelen. Ik liep lekker rond op het complex en genoot van het uitzicht met op de achtergrond het constante gehum van het bidden voor Boeddha. Toen het vrouwtje terug kwam moest ik van haar mijn scooter naar beneden rijden. Terwijl ik dat deed begon zij er hijgend achteraan te rennen. Dit was natuurlijk niet helemaal de bedoeling dat er een oma achter mijn scooter aan zou gaan rennen dus stopte ik om haar mee achterop te nemen zodat zij mij kon aanwijzen waar we heen moesten. Nogal argwanend ging ze uiteindelijk toch achterop zitten maar toen ze er eenmaal opzat vond ze het werkelijk prachtig. Het was net alsof ze nog nooit op een scooter had gezeten en ze zat luidkeels lachend achterop en begon naar iedereen te roepen “Daughter! Daughter!”. Na een hoop gelag, de meest verschrikkelijke aanwijzingen ooit (haar handen wezen overal en nergens en ze bleef op mijn helm slaan) en dus ook verschillende verkeerde afslagen kwamen we eindelijk aan op de plaats van bestemming.

De plaats van bestemming kan ik het best omschrijven als een houten hut midden op een koffieplantage. Het waren een aantal houten planken aan elkaar met aan de achterkant een soort tent die als badkamer diende. Het zat allemaal een beetje houtje touwtje in elkaar maar het was een huis. Het vrouwtje had me meegenomen naar haar dochters huis in plaats van naar een hotel of guesthouse en haar dochter werd verteld dat ik zou blijven slapen. Ik werd op zo’n klein kinderstoeltje neergezet in de achterste ruimte van het huis die diende als garage voor de scooters en een plek waar thee gedronken kon worden. Er stond een altaar waar bizarre hoeveelheden wierook opgebrand werden en de was hing er te drogen. Ik kreeg wat thee en een broodje. Er werd een stretcher neergezet en daar zou ik mogen slapen. Ok, het was een beetje moeilijk ademen met alle benzine dampen en wierook en er zaten gaten in de muren waar ik alleen maar kon bedenken wat voor insecten daar ‘s nachts allemaal doorheen zouden komen dus het was niet mijn ideale locatie voor de nacht maar het betekende dat ik niet mijn leven hoefde te wagen op de onverlichte wegen ‘s nachts dus dit was prima.

Communicatie was een beetje moeilijk en steeds meer mensen uit het dorp kwamen deze grote blonde vreemdeling eens bekijken. Het gesprek over of ik een man had herhaalde zichzelf nog een paar keer en elke keer was er discussie over happy single alsof dat toch echt niet mogelijk was. Af en toe probeerde ze met Engelse woorden iets te beschrijven maar dat ging toch een aantal keer stevig mis. Een man probeerde zijn beroep te beschrijven door op zichzelf te wijzen en een aantal keer heel har het woord “Bullit! Bullit!” te roepen. Een beroep dat “Bullit” heet? Is hij een jager? Is hij een slager? Wat doet hij voor de kost? Na 10 minuten uitbeelden en hints te spelen met een constante herhaling van “Bullit”Bullit” was ik op het punt dat ik me afvroeg: Denkt hij aan zelfmoord? Is hij hier om mij te vermoorden? Wat bedoelt deze man met “bullit”??!?!

Uiteindelijk kwam deze man met zijn ID aangezet en kon ik erachter komen dat hij bij de Politie zat en het woord “Police” probeerde uit te spreken. Vietnamezen hebben namelijk veel moeite met het uitspreken van de letters P en S zo die veranderen ze voor het gemak naar B’s en T’s. Voor hen klinkt t allemaal het zelfde maar je krijgt er wel hele bijzondere gesprekken van. Hierna dacht ik dat het maar het beste was om de uitleg van mijn baan als projectmanager bij een schadebehandelingsbedrijf te starten met het woord “Computer”. Waarop iedereen knikte en het woord computer algemeen werd aangenomen als mijn baan.

Tijd voor avondeten en we verplaatsten naar een ander gedeelte van het huisje waar een soort verhoging was gemaakt van 2 bij 3. Deze verhoging diende als huiskamer, speelkamer, slaapkamer voor de 5 jarige tweeling en kledingkast in een. Terwijl de vrouwen het eten gingen bereiden mocht ik op de kinderen passen. De tweeling hadden ongeveer twee minuten nodig om aan mij gewend te raken en daarna praatten ze vrolijk Vietnamees tegen me terwijl ze hun speelgoed aan mij lieten zien. Een groende dinosaurus Rex bleek de favoriet te zijn ondanks het feit dat hij een been en een staart miste. Voor hen was hij ondanks zijn gebreken nog steeds de beste dino ter wereld. De dino werd snel verwisseld voor mijzelf aangezien ik uitstekend dienst deed als klimboom. Uiteindelijk gaf ik hen maar mijn travelbuddy en ze waren er uren mee zoet.

Het eten bleek een huisgemaakte Pho te zijn met extra vlees voor mij. Dit extra vlees was voor mij een nogal intern conflict. Ten eerste had deze familie overduidelijk niet al te veel te besteden en om mij als rijke westerling dan te voorzien van extra vlees terwijl ze dat zelf niet hadden voelde gewoon verkeerd. En ten tweede was dit nou niet het vlees wat ik normaal gesproken eet. Dit was meer het vet en de ingewanden die ik normaal wegsnijd en alleen de aanblik ervan maakte al dat mijn maag zich omdraaide. Maar ja, iedereen kijkt je vol verwachting aan om te zien wat je van het eten vind en oma bleef maar wijzen op het vlees dat speciaal voor mij was toegevoegd. Dus tja wat doe je?… geen geklaag en gewoon opeten! Eet smakelijk!

Na een douche waarbij ik met een ketel heet water en een pakje zeep de tent in werd gestuurd waar ik dat moest mixen met koud water uit de regenton naast het toilet werd ik geïnstrueerd naar bed te gaan. Tijdens de douche was de oma nog een aantal keer de tent in gekomen om te bekijken of ik het allemaal werd goed deed (en misschien om te kijken of ik wel schoon genoeg werd). Dit was zowel een heel lief gebaar als een beetje ongepast aangezien ze steeds op bepaalde lichaamsdelen bleef wijzen maar goed, uiteindelijk mocht ik slapen in het bed van de tweeling (met de tweeling en de oma dus het was lekker knus). De tweeling vond het fantastisch! Dus daar lag ik dan om 6 uur ‘s avonds op een houten plank naast een oma en met een tweeling bovenop me, in een houten hutje midden op een koffieplantage. Niet precies hoe ik verwacht had dat mijn dag zou gaan, maar zeer gelukkig met het avontuur. Slaap lekker!