Een onverwachtse logeerpartij – Dalat deel 2

Na een nacht met zeer weinig slaap (zo’n plank is echt extreem oncomfortabel) werd ik om half 5 ’s ochtends gewekt. Iedereen was al op want ze leven hier echt met het daglicht. Ik ging er vanuit dat ik vandaag terug zou rijden naar Dalat aangezien ik ook deze mensen niet tot last wilde zijn. Maar ook dit ging een beetje anders dan verwacht.

[R-slider id=”6″]

Regen. Heel veel regen voorkwam dat ik ’s ochtend vroeg weg kon. Om over dezelfde weg terug te rijden als ik gister was gekomen maar dan nu met regen en de onvermijdelijke modder was niet echt een aanlokkelijke gedachte dus hield ik me bezig met het helpen van oma en de tweeling met hun Engels huiswerk. Binnen een paar minuten was ik al gepromoveerd tot “Teacher! Teacher!”. De regen hield uiteindelijk op en ik probeerde uit te leggen dat ik terug zou gaan naar Dalat maar de dochter nam me mee naar het modderige paadje achter het huis en vertelde me dat ik mijn jas aan moest doen. Er stond een vrouw met een scooter te wachten en opeens moest ik achterop gaan zitten en werd er GO! GO! GO! geschreeuwd. Zonder te denken deed ik wat me gezegd werd en toen mijn hersenen het na een minuut weer gingen doen bedacht ik me dat dit echt een heel dom idee was. Ik zat immers achterop een motorbike van een vrouw die ik nog nooit eerder had gezien, zonder helm en we reden over de modderige bergweggetjes waar ik zelf zo tegenop zag om te rijden. Ik had geen idee waar we heengingen, al mijn spullen en geld lagen nog in het huis en ik had teenslippers aan! So much for Safety first…

Om alles nog erger te maken nam deze vrouw me mee op de scooterrit from HELL!

I dacht ongeveer elke vijf seconden dat ik dood zou gaan aangezien de vrouw serieus hard over die modderige bergpaadjes aan het race was. Ik had zo’n vermoeden dat ze liever professioneel dirtbike rijder was geworden. Ik ben werkelijk nog nooit zo bang geweest als toen we al slippend en glijdend over de hobbelige , modderige bergpaadjes raceten met afgronden van 30 meter aan de zijkant. De vrouw bleef maar lachen terwijl ik SLOWER riep. Ik hield ondertussen de scooter zo goed vast dat ik aan het eind twee blaren had en nog 15 munten stond na te trillen. Ik stapte af en realiseerde me OH MY GOD dit moet vandaag dus nog een keer.

Maar zoals dat gaat kwamen we zonder grote incidenten aan. Ik had nog steeds geen idee waar we waren of wie die mensen waren maar terwijl mijn armen en benen langzaam stopten met trillen viel me op dat het uitzicht in ieder geval fantastisch was. Het huis waar we waren was simpel maar lag in het midden van een smalle vallei naast een riviertje met palmbomen eromheen en de heuvels stonden vol met koffiebomen en er was een groentetuin aangelegd naast het huis.

Mijn hosts arriveerden 20 minuten later en meteen gingen de vrouwen aan het koken. Met grote kapmessen werden groenten gesneden die ik in mijn leven nog nooit gezien had. De mannen zaten in een andere kamer thee te drinken en sigaretten te roken. In deze traditionele scheiding van de sexen blijkt westerse vrouw gelijk te staan aan man en dus werd ik bij de mannen neergezet om thee te drinken. Om eerlijk te zijn was ik natuurlijk ook compleet nutteloos geweest in de keuken dus dit was maar beter ook.

Er arriveerden steeds meer mensen en de sfeer werd zowaar feestelijk. Nog steeds was er niemand die ook maar een beetje Engels sprak maar iedereen deed echt moeite om met mij te communiceren. Nieuwkomers werden snel bijgepraat over wat ze tot nu toe van me te weten waren gekomen: Holland, Rotterdam, 32, geen man, happy single… Ja echt Happy single, werkt met computers, 1 broer, rookt niet.

De lunch werd geserveerd op een grote plastic mat en was een combinatie van verschillende gerechten. Alles smaakte fantastisch! Curry’s, soep, loempia’s, zoete aardappel snacks en paddenstoelen je kon het zo gek niet bedenken of het stond er. In een oncomfortabele kleermakerszit (ze blijven lekker op je knieën hangen) was er altijd wel iemand die me wilde uitleggen he zo’n gerecht dan gegeten diende te worden.

Een klein detail dat ik niet helemaal zag aankomen (buiten het feit dat ik deze hele dag niet zag aankomen) was dat de lunch ook het begin was van de drankjes. Het drankenmenu was zeer gelimiteerd en stond uit shots! Ja en ook alleen maar shots!  Deze shotjes waren van iets dat ik het best kan beschrijven als een combinatie van aanstekervloeistof en nagellakremover. Heer sterk en verschrikkelijk ranzig, serieus tequila is er niks bij. Elke 4-5 minuten zei iemand een paar woorden en nam iedereen een shotje. Dit kon interessant worden…

Iedereen wilde graag een shotje met mij doen maar de vrouw die me hierheen gereden had begon vanaf het tweede shotje gebaren te maken dat ik vooral niet nog een shotje moest nemen en vertelde anderen dat ze mij niets meer moesten geven. Een paar shotjes die het nog wel tot mij hadden weten te halen dronk ze zelf snel op. Ik waardeerde het beschermende gebaar. Maar gedurende de middag bleef er een eindeloze stroom aan shotjes mijn kant op komen dus ik heb af en toe toch maar meegedaan. Ik dacht dat het me misschien wat relaxter zou maken op de terugweg.

De terugweg was alleen nog lang niet daar.

Het huis had in de twee grootste kamers weinig meubels staan. In de grootste kamer stond eigenlijk alleen een stenen verhoging in de hoek en aan de andere kant stond een speakerinstallatie waar de gemiddelde Nederlandse uitgaansgelegenheid jaloers op zou zijn. Zes enorme speakers stonden zo opgesteld dat je er voor mijn gevoel een bericht mee naar de Cambodjaanse grens zou kunnen roepen. Voor de grootte van dit huis was 1 zo’n box eigenlijk al teveel dus wat wilden deze mensen daar in hemelsnaam mee doen? Het antwoord kwam snel toen een men een elektrische gitaar inplugde en een koppel zich naar het podium begaf. Ze gingen een liefdesliedje zingen. Een heel heel heel luid liefdesliedje.

 

Zingen is iets wat de Vietnamezen heel serieus nemen. Dit betekent niet dat ze er allemaal goed in zijn maar dat feit staat absoluut niemand in de weg om op een podium te gaan staan en in gezang uit te barsten. Af en toe dus met verschrikkelijk kattengejank tot gevolg. Blijkbaar is de inzet belangrijker dan de uitvoering. Maar goed de koppels namen een voor een plaats op het podium om een liedje te zingen en iedereen kreeg na afloop applaus. De vrouwen kregen bloemen tijdens het liedje (ze kregen wel allemaal precies de zelfde bloem want er was er maar 1) en na het liedje was het tijd voor shotjes. Nu kan ik een lekkere karaokesessie met wat shotjes wel waarderen en tijdens de eerste paar liedjes dacht ik dat dit best een leuke manier is om je zaterdagmiddag door te brengen maar na 4 uur! van dit gejengel (het werd echt nog een stuk erger met de hoeveelheden alcohol die genuttigd werden) begon het toch een ietwat psychadellic ervaring te worden.

Het constante luide lawaai in combinatie met de alcohol en de observatie waar ik onder was begonnen hun tol te eisen. Er waren immers 25 dronken Vietnamezen, 1 monnik, en ik. Wat de monnik er precies deed zal ik nooit weten maar vanaf het moment dat hij binnen kwam heeft hij me constant aangestaard. Hij zat gewoon de hele tijd in de hoek glimlachend naar mij te kijken. Het maakte allemaal dat de weg terug ineens een stuk minder eng leek dan ervoor.

Ik keek dan ook hoopvol naar de vrouw die mij hierheen gereden had maar ik kwam er al snel achter dat zij echt compleet bezopen was. Ze had zoveel gedronken dat ze niet eens meer zelf op kon staan dus er was echt geen haar op mijn hoofd die er aan dacht nog bij haar achterop te gaan. Ik ging liever lopend naar huis. Ik kwam er al snel achter dat het ook helemaal niet haar intentie was om mij achterop mee naar huis te nemen. Ze glimlachte naar me, wees naar haar shotje en naar haar hoofd en naar de scooter alsof ze daarmee wilde zeggen dat ze niet meer kon rijden en gooide toen de sleutels naar me en zei iets waarvan ik begreep dat ik maar moest rijden. Uhhhh WAT?!?

Het begon ineens allemaal duidelijk te worden. Ze deed alles met voorbedachten rade! Ze wilde niet dat ik zou drinken omdat ik dan mooi de BOB kon zijn! Ze zag in mij de perfecte mogelijkheid een keertje compleet tot het gaatje te kunnen gaan en iemand te hebben die haar wel even thuisbracht. Een klein probleempje: Ik kan op normale wegen best uit de voeten met een scooter, maar niet op deze modderige bergweggetjes en al helemaal niet met een handgeschakelde scooter met een dronken luidkeels zingende Vietnamese dame achterop.

Gelukkig vond de rest van de groep dat ook niet zo’n bijster goed plan dus werden er snel twee militairen opgetrommeld waarvan er eentje de dronken vrouw achterop nam. Ik zou verder thuis gebracht worden door mijn hosts. Het moment van opluchting duurde helaas niet lang want dit bleek te betekenen dat we met z’n drieën op de scooter moesten met mij tussenin, nog steeds zonder helm. Mijn host voelde mijn angst (en daarmee bedoel ik dat ik dit kleine mannetje volledig fijnkneep) dus hij reed rustig en zo veilig mogelijk naar huis. Het moet een apart gezicht geweest zijn, een klein dun Vietnamees koppel met een grote witte vrouw tussenin. Gelukkig waren we precies voor het donker thuis en ik werd meteen naar bed verwezen met de kinderen. Ik ben nooit zo blij geweest weer op een houten plank te mogen slapen.

De volgende ochtend maakte ik vanaf het moment dat ik wakker was duidelijk dat ik vandaag zou vertrekken. Ik hielp nog even met het plukken van koffiebonen die het koppel vandaag ergens zou gaan verkopen en daarna nog de oma en de tweeling met hun Engels. Het afscheid was behoorlijk emotioneel. In deze twee dagen was ik toch een beetje deel van de familie geworden. Omdat deze familie zo ontzettend aardig voor me was geweest en ze echt niet veel hadden gaf ik ze het grootste deel van het geld dat ik bij me had. Ik voelde me een beetje bezwaard dat ik niet meer voor ze kon doen maar voor hen bleek dit geld gelijk aan een maandsalaris dus waren ze zo in feeststemming dat ik nog cadeaus mee kreeg voor thuis. Niet helemaal mijn bedoeling maar goed. Ze reden nog even mee naar de kruising met de weg naar Dalat en vanaf dat punt was ik weer op mezelf aangewezen.

De weg nar huis had nog een klein ongelukkig momentje. Ik heb een vis aangereden… Ja je leest het goed. Een vis! Ergens tijdens de 6 uur rijden terug naar Dalat dacht ik in de verte een vuilniszak op de weg te zien liggen. Er ligt hier overal afval dus dat was op zich niet zo gek. Ik keek weer lekker om me heen tot ik opeens de vuilniszak vlak voor me zag. De vuilniszak bleek een 40cm grote zwarte vis te zijn die midden op de weg lag te spartelen. Ik was zo verbaasd dat ik hem niet meer kon ontwijken en dus met een grote splash midden over die vis ben gereden. De vis was uit een grote teil gesprongen van een vrouw die vis verkocht aan de kant van de weg. Hij probeerde zijn ontsnapping te maken naar de andere kant van de weg tot ik langskwam. Misschien onnodig on te vermelden maar de vis heeft het niet overleefd. Ik ben uiteraard gestopt om de vrouw te betalen voor de vis ondanks dat ik het technisch gezien niet mijn fout vond maar ik wilde ook niet verantwoordelijk zijn voor verlies aan inkomen van een arme Vietnamese visverkoopster. Iedereen lachte me uiteraard weer uit en ze riepen iets in de trant van “Dit gebeurt wel vaker” maar uiteindelijk ze was blij met het geld dat ik haar gaf.

Ik heb de scooter met visspetters vervolgens in Dalat weer ingeleverd en ben op bed neergeploft. Ik moest in mezelf lachen dat ik op weg ging naar een slaapplek bij een tempel en uiteindelijk bij een familie op een koffieplantage terecht kwam, op een lokaal buurtfeestje ben beland en een vis heb aangereden. Het is grappig mijn leven soms uitpakt (nou ja misschien niet voor de vis).

Eén gedachte over “Een onverwachtse logeerpartij – Dalat deel 2

  • 26 december 2017 om 10:46
    Permalink

    Hahaha mooi verhaal weer!

Reacties zijn gesloten.