Een weekendje cultuur…

Hola amigos,

Na een week taalles gaat mijn Spaans echt lekker vooruit. Alles komt steeds natuurlijker mijn mond uit en ik sta steeds minder vaak met twee grote vraagtekens in mijn ogen wanneer iemand mij iets vraagt. Maar na zoveel les was het natuurlijk ook wel tijd om eens wat cultureels te ondernemen…

Zaterdag ben ik daarom meegeweest met een hike naar een waterval zo’n drie uur van Lima af. We begonnen met z’n vijven in Lima en moesten 3 uur met de bus naar het dorpje waarvandaan de hike begon. Voor 5 Soles per persoon (ongeveer 1,50) werden we de eerste twee uur meegenomen in een minibusje.We kregen daarbij een chauffeur die volgens mij zijn rijbewijs gratis bij een pak melk heeft gekregen want links inhalen, recht inhalen (het liefst over de vluchtstrook) af en toe door de berm, slalommen om overstekende mensen en uiteraard flink toeteren als iemand gewoon de verkeersregels volgt…echt niets was deze man te gek. Dit alles terwijl de chauffeur luidkeels mee zat te zingen met ‘my hart will go on’ (de titelsong van titanic) was allemaal niet echt geruststellend. Maar wonder boven wonder weer heelhuids aangekomen in het dorpje en de tweede bus was prima, dus de hike kon beginnen!

Ik vond het al moedig dat onze medereiziger, een een gepensioneerde brandweerman uit Texas, zich had ingeschreven voor deze trip want ondanks dat hij vroeger waarschijnlijk goed in vorm was maakt hij op school al piepende geluiden als hij zijn enorme gewicht de trap op moet krijgen. Na 200 meter trok de beste man het al niet meer en hebben we hem samen met zijn vriendin achter gelaten bij een boerderijtje. Het “No man is left behind” principe werd tijdens deze trip duidelijk niet gevolgd 😉 Zijn vriendin sprak geen Engels en hij sprak geen Spaans dus volgens mij moeten ze een super gezellige middag gehad hebben ;-).

Na ongeveer een kwartier lopen zat er ineens een vrouwtje in een hokje waar je een kaartje moest kopen. Waarom iemand dat hokje daar echt heeft neergezet was mij compleet onduidelijk want behalve dat het arme vrouwtje elke dag met al haar spullen die halve berg moet moet klimmen om bij haar werk te komen zag ik er niet echt nut in om dat hokje daar neer te zetten in plaats van aanhet begin van het pad. Aan de andere kant was het misschien ook wel slim want als je er al zo’n stuk op hebt zitten koop je toch wel een kaartje in plaats van dat je terug gaat. Helaas voor ons bleek na anderhalf uur de berg opgelopen te hebben de waterval door de droogte blijna opgedroogd te zijn dus kwam er alleen een heel klein straaltje van de berg zetten. Maar goed de wandeling was in ieder geval erg mooi en t weer was een stuk beter dan in Lima, en dat had Petete wel even nodig. Hij werd namelijk behoorlijk chagerijnig van die kou en bewolking hier. Op de terugweg hebben we Robert (oftewel BOB) weer opgepikt en zijn we voor hem nog maar even het dorpje ingeweest.

Zondag was de tweede culturele dag en hebben Petete en ik onze eerste Inca ruines bezocht. Er zullen er ongetwijfeld nog velen volgen maar deze hebben we gedaan met zo’n dubbeldekkerbus met open dak…Super leuk dachten we en t was lekker weer dus we zaten mooi in een t-shirt bovenin van de zon te genieten… Ja totdat de bus vertrok uiteraard…Wij hadden natuurlijk weer een tour uitgezocht die niet rustig door de straten van Lima reed, maar meteen de snelweg opzocht. En dan is het in zo’n open bus toch behoorlijk koud en onconfortabel!!! Ik moest Petete aan al zijn armpjes en beentjes beethouden anders vloog hij weg 😉 Eerst langs een natuurreservaat geweest en toen door naar de ruines. Bij de ruines trok Petete weer veel bekijks en ik moet serieus uitkijken dar hij het niet te hoog in zijn bol krijgt…Iedereen gaat namelijk meteen voor Petete en zien mij vaak niet eens staan;-) Na de ruines hebben we nog het museo de la nacion bezocht en zjn we voor het eerst de binnenstad in geweest. Na alle waarschuwingen voor berovingen en al dan niet vond ik het persoonlijk allemaal wel meevallen,maar je merkt wel dat je toch wel constant op je hoede bent.

‘S avonds ben ik met Stefanie naar een festival geweest in een park bij de kust en uiteraard bleek dat weer wat anders te zijn dan wij ons er van voorgesteld hadden. Het feest bleek Domingo de las Hippies te heten en bestond dan ook voornamelijk uit trommelende mensen rond een vuur met daartussen een gast die nog het meeste weghad van een soort medicijnman die lekker stond te dansen en te zingen. Nu weten de meeste van jullie wel dat ik wel wat ervaring heb met trommelende mensen, maar dit was voor mij ook wel weer een nieuwe ervaring. De sfeer was allemaal erg gemoedelijk en de ‘special brownies’ en de ‘thee’ werden gezellig doorgegeven, maar daar heb ik me maar niet aan gewaagd. Met mijn mooie hike kleding en mijn blonde haar viel ik weer eens behoorlijk uit de toon en dat leverde onverwacht een mooie gelegenheid op om mijn spaans te oefenen. Toen ik op een gegeven moment stond te praten met Peruanen die stuk voor stuk een traan onder hun oog hadden getatoeerd voelde ik me ineens toch een stukje minder op mijn gemak en leek dit me onder het motto van ‘je moet problemen nu eenmaal niet opzoeken´ de ideale tijd om eens huiswaarts te gaan.

Sinds gister zit ik weer op school, dat gaat allemaal erg goed. Ik maak steeds meer Peruaanse vrienden en de groep is erg gezellig. Ben wel nog steeds elke dag super moe na school, want 6 uur per dag les dat is wel even geleden…Vrijdag krijg ik een toets dus ik ga nu maar eens serieus wat woordjes leren :p…

Laters…

X Sanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *