Happy Fish in sparkling water

Excuses voor t lange wachten maar soms gebeuren er gewoon niet zo heel veel dingen die t waard zijn om over te schrijven. We zijn wel naar de Mekong delta geweest. Een tripje dat niet helemaal uitpakte zoals wij dat gehoopt hadden. In de brochure stonden namelijk wel prachtige teksten over floating markets en happy fish swimming in sparkling water maar de werkelijkheid was dat we ongeveer anderhalf uur door de Mekong delta gevaren hebben en daar een floating market met maar 5 boten hebben gezien waarna we vervolgens 7 uur in de bus mochten zitten naar ons floating hotel. Wij hadden het liever andersom gehad maar goed, gelukkig hebben we ook mooie dingen gezien en zijn er we weer grappige dingen gebeurd op deze trip.

[R-slider id=”3″]

De dikke Duitser.
Op elke trip heb je er wel eentje. Type “de dikke Duitser”, de man die het woord BMI nog nooit gehoord heeft en geen boodschap heeft aan op je beurt wachten. Hij is ’s ochtends op pad gegaan met de instelling: ik ben op deze trip dus ik haal er alles uit wat er in zit, niets of niemand houdt mij tegen. Zo bevonden wij ons in een bootje over de Mekong samen met een Duits koppel waarvan de vrouw qua bouw wel iets weg had van tante Sidonia en de man eruitzag alsof hij net Jeromeke, Lambik én Suske en Wiske had opgegeten. Deze dikke Duitser en zijn vriendin hebben ons de hele dag onbedoeld vermaakt. Hij doordat hij bij elke stop driftig op zoek ging naar eten en werkelijk alles bestelde wat hij tegen kwam. Zo bestelde hij bij de lunch in zijn eentje de vis voor twee personen, at hij daarna nog het eten van zijn vriendin op en presteerde hij het zelfs om bij een tolpoortje de bus uit te gaan om naar het toilet te gaan en terug te komen met zakken chips. 12 verse spring rolls, een portie noedels met beef of bij gebrek aan beter het ‘heilige’ water bij een boeddhistische tempel, niets was deze Duitser te veel. Ook was hij er als de kippen bij om rijstwijn in te slaan bij de lokale brouwerij. Het probleem voor deze dikke Duitser was alleen dat dit land niet gemaakt is voor mensen van zijn omvang. De busrit heen was al ernstig oncomfortabel voor hem geweest en nu zaten we in het bootje over de delta in een bootje ook nog eens op houten stoeltjes. Zijn vriendin was meer type klager. Klagen over de warmte, klagen over de hobbelige weg, klagen over het feit dat er alleen rijst en noedels te krijgen waren, klagen dat er een gekko op haar laken had gepoept en elk ander aspect van Vietnam wat ze maar kon bedenken. Wij vroegen ons echt af waarom ze eigenlijk naar Vietnam was gekomen. Ze leek met het uur chagrijniger te worden. Toch hebben we eenmaal een glimlach weten te bespeuren. Tijdens het laatste deel van de boottrip voeren we over een soort meer in de delta. Wij waren al in de chillstand gegaan, onderuit gezakt op de stoel en met onze voetjes over de rand. We zaten we een beetje te genieten van de rust toen we achter ons ineens een enorme KRAK hoorde gevolgd door een doffe dreun. PLOF daar lag de dikke Duitser. Onder hem lagen de brokstukken wat ooit het stoeltje was geweest. De gids probeerde nog zijn eer te redden door iets te zeggen in de trant van “It happens all the time” maar bij ons was er geen houden meer aan en ook bij zijn vriendin was een zeldzame glimlach een feit.

Streetfood:
Op het moment dat we dan eindelijk bij ons floating hotel aankwamen hadden we zelf inmiddels ook wel honger gekregen en daarom gingen we samen met een meisje uit Londen het stadje Chao Doc maar eens onveilig maken. We waren echter nog geen 100 meter onderweg toen in de hele stad de stroom uitviel. Als je honger hebt ga je niet zitten wachten want wie weet hoe lang het duurt voor er weer elektriciteit is maar ik kan je vertellen dat het gebrek aan licht het zoeken naar een restaurant niet echt eenvoudiger maakt. Toeval of niet, dit was precies het moment dat we niet de dikke Duitser met zijn speurneus voor voedsel bij ons hadden. Met de zaklamp op de telefoon bij elke winkel naar binnen schijnend leek het misschien meer alsof we op rooftocht waren maar uiteindelijk vonden we een lantarenpaal langs de kant van de drukke weg met een zaklamp eraan gebonden waaronder een opa op zijn gemak op een campingstoeltje zat te barbecueën. Honderden scooters raasden voorbij maar de beste man was onverstoorbaar. Zijn dochter zorgde voor de groente en de rijst. Al het donker is zie je niet echt wat je eet dus dat maakt het net iets avontuurlijker maar wij hebben op de kleine kinderstoeltjes naast de weg uiteindelijk een prima maaltijd op. Dat er af en toe een kakkerlak ter grote van een mijn halve voet langs kwamen wandelen mocht de pret niet drukken.

Vietnamees voor beginners:
Tijdens de 7 uur in de bus terug naar huis moet je toch wat dus toen we ’s morgens de boeddhistische tempel en het Tra Su forest hadden bezocht (beiden gelukkig de moeite waard) en echt aan de 7 uur terug gingen beginnen hebben we ons Vietnamees maar eens wat bijgespijkerd. We hebben onze Duitse vriendin tot t uiterste kunnen tergen door te proberen onze in Ho Chi Minh opgedane kennis van de Vietnamese taal te testen op een lokale gids. “Hallo”, “dank je wel”, “dat is duur” en “Oh my god” kwamen er verbazingwekkend makkelijk uit maar “Tôi không nói tiếng Việt” (Ik spreek geen Vietnamees) bleek wat lastiger. Na een half uur wist de gids nog steeds niet wat we nu probeerden te doen en toen ze er eenmaal achter kwamen lagen alle Vietnamezen voorin de bus dubbel van het lachen. Ik ben nog steeds niet erg talentvol maar An heeft al een aantal keer succesvol de rekening weten te vragen. We blijven oefenen