Sometimes everything seems ackward and large

Jaja, na veel berichten van verontruste mensen uit Nederland is hier dan toch mijn eerste berichtje uit Seoel. Ik heb de eerste dagen overleefd!.

Ik heb besloten het traditionele ziekenhuisbezoek in de eerste week dit keer nog maar even uit te stellen…en wie weet skip ik em deze reis helemaal…laten we het hopen 😉

Echt soepeltjes ging het in het begin allemaal niet maar na wat kleine obstakels te hebben overwonnen is t uiteraard allemaal goed gekomen(1: met mijn pinpas kwam er uit geen enkele pinautomaat op het vliegveld geld uit, 2: een Nederlandse telefoon doet het hier niet, en je Nederlandse nummer ook niet, 3: het aantal Engelssprekende mensen is op een hand te tellen en tenslotte 4: geen enkele taxichaffeur scheen te weten waar mijn huis of mijn straat was….)

En daar sta je dan ’s avonds na een vlucht van 12 uur middenin een knipperende neonverlichte straat met al je koffers tussen allemaal Koreanen die je staan aan te gapen vanwege je blonde haren. Geen idee waar je bent, geen idee waar je naartoe moet….

Maar gelukkig was daar ineens Meneer Lee of Kim of Park of Han (veilige gok want heel veel meer namen zijn er hier niet) met zijn taxi met ultramodern navigatiesysteem, 3 televisies, 5 telefoons en uiteraard ook nog enige vorm van neonverlichting die mij gelukkig wel naar mijn nieuwe onderkomen heeft weten te brengen. Hij was er duidelijk van overtuigd dat het adres wat ik had uitgeprint (in het Koreaans) nooit kon zijn waar ik als westerling naartoe moest want hij bleef maar Koreaans tegen me ratelen onderweg. Toen we aangekomen waren snapte ik meteen waarom…De straat waar ik woon ziet eruit alsof daar zo een James Bond achtervolging of een Jackie Chan vechtscène opgenomen kan zijn. Beetje creepy in t begin maar je raakt er snel aan gewend 😉

Mijn huis ook echt heeel Koreaans…alles is echt ienieminie…Er staat nog net geen Hello Kitty op de deur maar het scheelt niet veel. Het bed voelt aan als een plank, het raam is net groot genoeg dat je je hoof naar buiten kan steken en de badkamer is een glazenhok dat ongeveer de helft van mijn kamer in beslag neemt. De douchekop hangt boven het toilet dus je moet of is een soort spreidstand gaan staan of maar gewoon op het toilet gaan zitten om je haar te wassen…(ik heb op de sportschool gemerkt dat zittend douchen hier heel normaal is). Maaaaar mijn kamer is dan wel weer voorzien van een groot LCD scherm en een koelkast en rijst, noodles en Kimchi zijn inbegrepen in de huur en kan je op iedere moment van de dag pakken. In het huis raken ze inmiddels aan mijn blonde haren gewend, al wordt er nog wel elke dag aan me gevraagd hoe alles bevalt en of ze me ergens mee kunnen helpen…goeie service!

Ik ben inmiddels begonnen met mijn stage. Het is hier erg gezellig en ik kan ook zeer goed overweg met de Koreaanse meiden die hier werken. We gaan elke dag lekker lunchen in een van de vele restaurantjes die hier zijn…heerlijk eten en veel groente. Rode saus training is inmiddels in volle gang want je weet nooit wanneer ze weer ergens pepers in hebben gestopt ;-)…serieus zelfs de broodjes van de Starbucks zijn niet te vertrouwen…

Een laaste grappig verhaaltje.. anders wordt dit verhaal weer veel te lang…Ik moest me vandaag bij het immigratieoffice registreren als Alien….Hoe toepasselijk, want zo voel ik me ook behoorlijk…. communiceren met Koreanen blijft echt een lastig punt, ze proberen het wel maar spreken echt geen woord Engels. Ik ben buiten mijn stage nog geen enkele andere blanke of blonde persoon tegengekomen dus ik val behoorlijk op en er gebeuren nog constant dingen die een OH OH momentje veroorzaken… zo was ik heel trots dat ik zelf had uitgevogeld dat er een bus vanaf mijn huis direct naar het hotel ging (de ambassade zit tijdelijk in een hotel), bleek de bus op de terugweg dus niet dezelfde route te volgen en stond ik weer ergens waar ik niet wist waar ik was…

Kortom ik ga nog steeds niet zonder Lonely planet en briefje met mijn adres in het koreaans (want ook dit kan ik nog niet uitspreken) de deur uit 😉

Er is nog veel meer gebeurd de afgelopen week, maar daarover een andere keer meer.

Ik heb inmiddels wel een Koreaans nummer weten te bemachtigen en een Koreaanse telefoon dus als iemand geld te veel heeft +821049269512
Groetjes

Sanne
P.s. Tot slot nog een funny fact over Korea:
– In sommige metros hangt een bordje waarop staat dat je wel mag slagen zolang je maar niet snurkt…

2 gedachten over “Sometimes everything seems ackward and large

  • 19 oktober 2017 om 12:42
    Permalink

    Yo Chick!

    Hier dan maar een berichtje van mij uit Suriname waar het communiceren met de locals toch iets makkelijker afgaat dan bij jou! Ik vind je verhalen nu al briljant, houd me op de hoogte!

    BTW, een kaartje sturen heeft niet veel zin. Heb navraag gedaan. Post ín Suriname krijgen is niet zo’n probleem, maar hier in Suriname blijft het nog wel eens een paar weekjes in het postkantoor liggen voordat iemand zin heeft om het te bezorgen. Dus dan maar even zo. Wat is jouw adres, dan stuur ik jou een zonnig kaartje vanuit Para!

    Geniet van je tijd daar!

    Krista

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *