Zon, Zee en heeeeeel veel zand!

Hola amigos!

Sorry voor de lage frequentie in updates maar jullie begrijpen vast wel dat ik te druk ben met het beleven van avonturen dan ze op te schrijven…

Zaterdagochtend ben ik direct uit Lima vertrokken. Lima was leuk, maar het weer was redelijk onprettig dus heb ik de bus gepakt naar Pisco. De bus vertok op zijn Zuid.Amerikaans natuurlijk drie uur te laat, dus het was al redelijk laat toen ik eindelijk in Pisco aankwam. Pisco is vier jaar geleden door een aardbeving getroffen en is eigenlijk nog steeds niet opgebouwd. Het stadje was dan ook een treurige bedoeling, maar je begrijpt wel meteen alle waarschuwingen voor de gevaarlijke omgeving. De mensen in dit stadje hebben echt niets te verliezen, de regering doet absoluut niets en er is geen geld, geen werk en geen perspectief. Gelukkig kwam ik in mijn hostel meteen iemand uit Canada tegen waar ik ’s avonds mee ben gaan eten. De volgende dag ben ik naar de Balestas eilanden geweest. Dit zijn een soort Galapagos eilandenen maar dan voor de kust van Peru. Tegen beter weten in dus toch een boottocht van drie uur gedaan, waar van de eerste anderhalf uur heel aardig gingen en de tweede anderhalf uur uiteraard hel op t water was. Maar het zien van pinguins, zeeleeuwen en honderdduizenden vogels in het wild was zeker de zeeziekte waard. ’s middags ben ik naar een beschermd woestijngebied geweest en heb ik eindeijk Ceviche gegeten, een typisch Peruaans gerecht met rauwe vis en limoen. Heerlijk gegeten en uiteraard keihard verbrand… Het gebied was wederom prachtig en Petete bleek wederom een goede reisgenoot want hij levert veel gesprekken op. Hij is vooral heel populair onder kinderen maar ook veel Peruaanse ouderen willen toch graag weten waarom een blonde vrouw met een oranje knuffel rondloopt.

Na deze bezoekjes wilde ik eigenlijk meteen weg uit Pisco… een stadje waar je savonds als tourist niet over straat kan is nu eenmaal niet echt the place to be… Dus busticket gekocht en direct naar het hostel om mijn bagage op te halen. Nou dat ging bijna helemaal goed, op het kleine feitje na dat mijn paspoort in een kluisje lag in een ruimte waar maar één iemand de sleutel van had en die was uiteraard in geen velden of wegen te bekennen. Zonder paspoort weggaan was niet echt een optie dus ben ik na twee uur wachten maar weer ingecheckt en nog een nachtje gebleven. Later bleek dat ze dit trucje in Peru wel vaker uithalen om touristen langer te laten blijven. Nou ja geen man over boord maar wel weer een lesje geleerd!

Uiteindelijk dan sochtends vroeg toch de bus naar Ica genomen en meteen een taxi naar Huacachina gepakt. Huacachina is een oase in de woestijn en ziet er precies zo uit als je een oase zou verwachten. tien huizen, watertje en een paar palmbomen…ideaal. Eromheen liggen superhoge duinen dus ‘smiddags ben ik meteen gaan sandboarden. Je wordt dan met een sandbuggy naar een hele hoge duin geraced en dan mag je lekker naar beneden boarden. Nou dat is uiteraard makkelijker gezegd dan gedaan dus na de tweede keer proberen dus maar de makkelijke optie genomen en met mijn buik plat op mijn board gaan liggen om vervolgens met een noodvaart de duin af te glijden. Echt een leuke ervaring, maar na afloop heb je wel overal zand zitten en is je camera kapot. Beetje jammer want daardoor kon ik niet meer de super mooie zonsondergang vastleggen die Petete en ik heel romantisch bovenop de duinen hebben gekeken…
In Huacachina heb ik savonds meegedaan aan een wijn- en piscoproeverij. Nou voor de wijn hoef je duidelijk niet naar Peru…al die zoete troep zorgt voor een gezellige avond maar helaas ook voor een behoorlijke kater. Petete heft wel wat gratis salsalessen gehad en dat had hij wel nodig want ik had toch steeds het gevoeld dat ik aan het leiden was 😉
Ik had eigenlijk nog wel een paar dagen langer in dit woestijndorp willen chillen aan het zwembad maar aangezien ik de volgende dag om 6 uur mijn bedje uitgedrild werd door bouwwerkzaamheden in het hostel heb ik daar maar vanaf gezien. Door het ontvluchten van dit hostel ben ik wel mijn huidige reisgenoten tegengekomen. Twee Texanen, Nicholas en Ogden en een Chinese Australier, Paxton waren t ook al snel zat en samen met dit zootje ongeregeld ben ik dezelfde dag nog naar Nazca gereden. De busreis was 5 uur dwars door de woestijn wat echt prachtig was en de 3 Euro meer dan waard was.

Het dorpje Nazca staat is alleen bekend vanwege de Nazcalijnen. Allerlei figuren die door de Inca’s in de woestijn gekerft zijn en die je alleen van bovenaf kan zien. De meeste mensen nemen hiervoor voor een klein fortuin een klein vliegtuigje maar bij de gedachte alleen al werd ik al misselijk dus heb ik voor de goedkopere optie gekozen en ben ik voor 2 soles (55 cent) naar een uitkijktoren gegaan, 2 soles entre en 2 soles terug, en dat was precies wat het gebeuren waard was. Leuk hoor zo’n figuurtje in de woestijn maar ik had het idee dat ik tijdens mijn lunchpauze het zelfde had kunnen doen. Dezelfde avond dus maar weer vertrokken uit Nazca en doorgereisd naar Arequipa.

Arequipa daarentegen was echt geweldig. Een heerlijk relaxed stadje met uitzicht op 2 vulkanen, lekker weer, lekker eten én een Peruaans mannetje van een jaartje of 70 daar midden op straat fotocameras zat te maken…Komt dat even goed uit, want die van mij zat nog steeds vol zand. Ik mijn beste Spaans weten te vertellen wat er mis mee was en het mannetje ging aan de slag. T duurde uiteindelijk wel een paar dagen voordat hij het gefixt had, maar alsnog beter dan een nieuwe camera kopen. In het hostel in Arequipa weer veel mensen tegengekomen en samen met een Elngelse gas teen mountenbiketrip door de omgeving gedaan. Het voelde goed weer even te bewegen want van sporten was tot op dit mpunt nog niet zo veel gekomen. Als voorbereiding op Machu Pichu verder een driedaagse trek gedaan door Colca Canyon, de diepste canyon ter wereld gedaan. Petete en ik hebben condors zien vliegen, gelogeerd bij locals in hutjes zonder electriciteit of warm water en drie dagen lang door een ongelofelijk mooie omgeving gelopen. We sliepen in deze bloethete canyon bij mensen die zelf alleen een zonnepannel voor elektriciteit in de keuken hadden maar die dan wel gebruikten om voor ons heel hard ‘let it snow, let it snow, let it snow’ te draaien. Op dag twee kwamen we smiddags aan bij Sangalle…een kleine oase onderin de Canyon. Daar hebben we de hele middag genoten van de zon, de omgevine en t zwembad. Savonds hebben we gevoetbald tegen wat Peruaanse locals op t meest exotische voetbalveldje ooit, zo onderin de canyon. Na twee dagen hiken, en voetballen op bergschoenen is ook niet makkelijk, toch nog met 8-7 weten te winnen ;-).
Dag drie was duidelijk de zwaarste dag want na tweedagen naar beneden lopen was dag drie een grote klim. Om vier uur ‘snachts in het donker begonnen en in plaats van zelf op een ezel naarboven gaan, een ezel gehuurd voor onze rugzakken. Ik ben duideleijk niet gemaakt om bergje op te lopen en ondanks het mooie uitzicht en de condors had ik het na drie uur al behoorlijk gezien. Maar de enige optie is doorgaan en op het eind zag ik zelfs de ezel met mijn rugzak achter me aan zag komen terwijl de ezel toch echt een uur later was vertrokken. Het was een vreemde motivatie maar wel een goede want ik kreeg ineens veel energie door de gedachte dat het toch niet zo kon zijn dat de ezel eerder boven zou zijn dan ik… Nou het was het waard want ik was er zeker 30 seconden voor de ezel 😉 Helemaal kapot maar wel helemaal zelf gedaan!

Later in de middag nog naar diverse dorpjes geweest, naar een uitkijkpunt op een hoogte van meer dan 5200 meter geweest en wilde lama´s en alpacas gezien.

Tot nu toe is het dus een geweldige trip! Savonds hebben we een nachtbus naar Cuzco gepakt om een Incatrail maar Machu Pichu te gaan lopen. Daar zit ik nu en ik blijf hier voorlopig nog wel even dus een nieuwe update komt snel!

Adiós
Sanne